Witam znowu, przepraszam, że nie pisałam pół miesiąca
ale święta, poprawianie ocen i te sprawy.
W sumie nadal mam 4 zagrożenia na semestr.
Co z tego, że jestem inteligentna, co z tego jak nie jestem mądra życiowo.
Postanowiłam dziś napisać to wszystko co zbiera się we mnie od dawna.
Bo wiem jaka jestem słaba pod niektórymi wzgledami.
Co z tego, że jestem śliczna, w miarę zgrabna, wesoła, rezolutna itd, skoro nikt nie może
mnie pokochać, chociaż moje serce tylko czeka na to.
Słucham sobie dołujących nut, rozmyślam nad tym wszystkim.
Kij z ocenami i przyszłością, jakoś dam sobie radę, zawsze dawałam,
chociaż spiąć dupe muszę jakby mnie miało stado murzynów wyjebać,
żeby skończyć gimbaze ze średnią koło 4.0 ;___;
Jednak jak zwykle moje super gimb życie, które tak kocham mnie wykańcza.
Mam depresję, jest źle, umieram sobie powolutku, chociaż gdyby przyszło co do czego
to pierwsza bym spierdalała, a na myśl o samobójstwie zastanawiam się jak tak można !?
Tak bardzo zaskakuje mnie to, że łapię się na tym jak czuję jakby coś ze mnie uchodziło,
jest pusto, jest cholernie pusto, jestem samotna, mimo przyjaciół, których kocham,
ale to nie to i zrozumieją tylko osoby, które chociaż raz w życiu były zakochane o co mi chodzi.
Bo to nie jest do opisania, nie można opisać tego, jak każdego dnia,
mimo upływu czasu orientujesz się że wciąż jesteś w tym samym miejscu, a może się cofasz?
Każdy dzień jest taki sam, każdy dzień przynosi nadzieje, a każda noc je odbiera,
codziennie słabniesz, codziennie zastanawiasz się co z Tobą nie tak,
czym sobie do kurwy na to zasłużyłeś !?
Kiedy widzisz zakochaną parę nie marzysz o niczym innym, tylko by przytulić się do kogoś
kto Cię kocha, kto pocieszy, wesprze, będzie, będzie przytulać i całować,
będzie szanować i doceni to co dajesz z siebie, czy tak trudno o to?!
Człowiek potrzebuje miłości, szukanie na siłę nic nie daje,
ale siedzenie w domu rezultatów również nie da, więc wychodzisz do ludzi,
spotykasz się z ludźmi, i kiedy pojawi się jakaś potencjalnie odpowiednia osoba,
która wydaje się być warta twojego serca, ale ona Cię odrzuci
z zupełnie niezrozumiałych powodów, bo palisz, bo pijesz, bo jesteś bi, ze wzgledu na wiek,
albo ze względu na niektóre poglądy, bo masz mało lajków, albo dużo lajków.
I wtedy zastanawiasz się co jest z Tobą nie tak.
Mogłabym mówić bez końca chociaż wiem, że im więcej słów użyję,
tym mniejszej ilości osób będzie się to chciało czytać,
aczkolwiek z drugiej strony nie piszę tego dla was, tylko dla siebie,
nie piszę tego dla chwalenia mnie za używanie mądrych słów, czy dla skarcania mnie za rzucanie
kurwami co 5 minut, piszę to dla własnego spokoju, piszę to bo to jedyna rzecz,
która mnie uspokaja, daje ujście emocjom, które tkwią i które mnie wykańczają,
jeśli tak się umiera, to ja nie chcę umrzeć.
Obracam sie w bagnie, w świecie pełnym ludzi, którzy już dawno zapomnieli o sobie,
którzy żyją jak tępe robociki o podstawowych potrzebach,
którzy zapomnieli, że jeśli tylko się chce można zdobywać kurwa wszystko,
i zastanawiam się czy z czasem nie zostanę jednym z nich,
czy nie zostanę kolejnym pustym człowieczkiem, który żyje żeby przeżyć,
nie myśli o niczym, zapomina o życiu emocjonalnym, chodzi do pracy, przychodzi do domu,
idzie spać, ma jakiś znajomych, którzy w gruncie rzeczy mają na niego wyjebane,
nie chcę tak skończyć, a to tak bardzo realne, tak bardzo w zasięgu ręki.
W sumie nie mam tyle samozaparcia nawet na to,pewnie zostanę osiedlowym żulem,
albo kolejną sekretareczką albo panią w sklepie, albo jakimś dyrektorem jakiegoś gówna,
praca mnie pochłonie, zniszczy, znudzi, a na starość będę wspominała gimnazjum,
bo to będą jedyne przeżycia godne człowieka,
może jestem dziecinna i żyję marzeniami, ale jestem w tym wszystkim sobą,
chociaż rzeczywistość mnie przytłacza, czuję w sobie jakąś malutką siłę,
którą mogę wydobyć, ale potrzebuję do tego kogoś, kto przywróci mnie do życia,
gdy znów poczuję, że wszystko ma sens, a może nigdy tego nie czułam ...
W każdym razie najzwyczajniej w świecie potrzebuję miłości,
nic więcej, obejdę się bez tylu rzeczy, ale nie daję rady sama,
nie jestem człowiekiem stworzonym do życia samotnie,
od dziecka marzyłam o księciu na białym koniu, zamiast tego poznawałam frajerów na osłach...
Jebana ja, żyję wciąż marzeniami, marzeniami, które niszczą rzeczywistość,
które dają siłę i ją odbierają, to wszystko jest takie skomplikowane,
nie chcę tego rozumieć, chcę kochać i chcę być kochana,
błagam o to siłę, w którą nie do końca wierzę.
Czy ja w cokolwiek wierzę? Czy ja jebana optymistka,
nie straciłam właśnie wiary w jakiekolwiek wartości ?
Nie mam nawet łez, które pomogłyby mi wyrzucić z siebie to wszystko,
chyba już wypłakałam wszystko, już nie umiem płakać,
jest coraz gorzej, a wszyscy myślą, że coraz lepiej,
jeśli nadal to czytasz to dziękuję, dziękuję Ci że jesteś ze mną,
może mnie zrozumiesz, lepiej, docenisz, pomożesz, albo po prostu moje słowa, nie zostaną zapomniane.
Jestem tak cholernie dziwną osobą, z jednej strony pewna siebie, ale z drugiej strony
tak łatwo mnie złamać, z jednej strony cisnę innym, rzadko wybaczam,
mam sporo wrogów, ale z drugiej strony staram się komuś pomóc,
moze to coś w stylu rozdwojenia jaźni,może to tylko moja pojebana osobowość,
zniszczona przez ludzi, których spotkałam, którzy zabrali mi to co miałam.
I teraz jestem tutaj, jestem rozżalona, pełna bólu, strachu przed jutrem,
pełna wściekłości i nienawiści, ale także pełna nadziei i empatii...
Nie rozumiem tego, ale widocznie zostałam zniszczona,
i tak cholernie niewiele trzeba, żeby to odbudować,
tak wiele mogę zrobić dla drugiego człowieka MIMO WSZYSTKO,
ale tak w sumie nikt tego nie docenia, przeraża mnie fakt,
że gdybym umarła, wiadomo ludzie by płakali, ale ci najbliżsi w pewnym sensie poczuliby
też ulgę, ulgę że osoba, która tak bardzo zatruwała im życie, zniknęła,
że osoba, która powodowała tyle sporów, kontrowersji, kłótni odeszła.
Mam wyrzuty sumienia, mam pustkę w głowie, mam nadzieję, mam moją samotność
i mam moje słowa, które układam w zdania, teksty...
Zwykłe przemyślenia, które pozwalają mi się uwolnić, uwiecznić,
czuć się chociaż przez chwile pewnie, żeby potem znów zorientować się,
że wciąż stoję w miejscu, że jest źle,i żeby zrozumieć jak żałosnie błagam o pomoc.
Jebane wspomnienia, są takie przeróżne, jedne dają mi siłę,
inne utwierdzają w przekonaniach, że szybko zostanie ze mnie nic,
że świat mnie wykończy, że tutaj nie ma miejsc, dla wbrew pozorom,
cholernej bezbronnej, małej dziewczynki, która marzy o miłości,
która potrzebuje tego jak tlenu, w tym świecie nie ma miejsca dla słabych,
zostają tylko ci silni, Ci odważni i wielcy, ludzie delikatni giną,
giną w jebanej rzeczywistości ...
