Wybaczcie, że nie pisałam ponad miesiąc, nie miałam do tego głowy.
Doszłam do dziwnego jak na mnie wierzącą bezgranicznie w miłość wniosku,
wszystko jest nie tak...
Nie wiem czemu już nie jest tak jak kiedyś,
czemu straciłam wiarę, w to co było dla mnie priorytetem .
Mam wrażenie, że takie już nigdy nie poczuję tego co kiedyś,
tego co przy nim, bo może mój czas na taką mega miłość minął,
może przesadzam, może się użalam, może będzie dobrze,
ale teraz jest źle, czuję cholerną pustkę, jestem niczym w porównaniu z czymkolwiek.
Czuję się znowu jak nielubiany dzieciak z podstawówki,
mimo tego, że mam znajomych, którzy mnie kochają,
mimo tego, że teoretycznie nie jestem sama, praktycznie jestem,
może ostatnio popełniłam błąd, odrzucając uczucie, które zostało mi zaoferowane,
mimo, że wiem, iż ta osoba się nie zmieni.
Za oknem niezależnie od pory dnia i roku, widzę pustkę, ciemność, szarość ...
Czuję to co kiedyś, takie dziwne gówno, którego nie umiem określić słowami,
ale jest to coś w stylu pustki, niepokoju, samotności,
na pewno nie jest to przyjemne i heh ... nawet nie mogę się rozpłakać,
tak naprawdę, cholernej jebanej łzy, nie umiem jej z siebie wydusić...
W piątek idę do psychologa, tak jestem na tyle niezrównoważona,
że jeszcze nie potrzebuję psychiatry, ale potrzebuję psychologa .
Wiem już tyle, że mam depresję w stopniu umiarkowanym,
prawdopodobnie zawsze miałam .
Chciałabym cofnąć się o kilka lat wstecz i już taką dziewczynką pozostać,
beztroską, pełną nadziei i wiary w miłość, bo jedyną rzeczą,
w którą staram się wierzyć w tym momencie są ludzie dookoła mnie,
i wiara w to., że ich słowa i czyny wobec mnie są prawdziwe
chociaż i to czasem ciężko przychodzi.
Chciałabym w końcu zacząć pisać tą książke, ale nie wiem jakie miałabym
dać jej zakończenie, a może to taka niekończąca się historia,
może zakończenie będzie wtedy, gdy obydwoje umrzemy.
Może to się skończyło, może jedno z nas ze sobą skończy,
obydwoje jesteśmy słabi, zbyt słabi na miłość ...
Ludzie mam do was cholerną prośbę,
gdy macie osobę, która was kocha i którą wy kochacie
nie rozpierdalajcie tego z byle powodów.
Ach ... ile bym dała, by moje powody nie istniały,
ile bym dała, żeby to się dało naprawić,
ceńcie miłość jeśli w nią wierzycie,
ceńcie to co dają wam ludzie i troszczcie się o to,
bo to wasz najcenniejszy skarb,
nie każdemu może go mieć,
niektórzy wciąż cierpią,
nie niszczcie siły, która jest przekleństwem i jednocześnie darem,
bo zniszczycie tym siebie,
z miłością nie ma co walczyć,
ważne żeby była,
bo kiedy jej nie ma, nie ma też nas ...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz