12. Przemyślenia 2

Witam ponownie.

Jak zwykle piszę dopiero po miesiącu. 

Nie miałam jakoś weny żeby pisać, a jak miałam to nie miałam dostępu do kompa.

Mam straszną depresję, nie musi mi nikt żadnych testów robić,

bo zdaję sobie z tego sprawę. Chyba najwyższy czas udać się do psychologa.

Dochodzę do przykrych wniosków, tyle tego, że na pewno nie powiem wszystkiego

co bym chciała, ale zdałam sobie sprawę, że pisanie to jedyna rzecz jaką mam.

Dostałam taką jakby magiczną moc władania słowem, składania ze słów zdań,

zdań, które tworzą mnie. Zdania, które wyrzucają moje złe emocje, wyrażają dobre,

to jest to co kocham robić i co mnie uszczęśliwia.

Dziś znowu ogólne przemyślenia.

Ludzie to dwulicowe szmaty i nie rozkminiam po co właściwie żyjemy.

No bo tak z jednej strony nie zostaliśmy stworzeni do tego,

żeby żyć samemu, no ale z drugiej strony jesteśmy panami własnego losu

i musimy się troszczyć o własne dobro, będąc jednocześnie dobrzy dla innych ludzi,

z którymi najprawdopodobniej nie bedziemy i tak utrzymywali kontaktu.

Ale Ci ludzie zdążą nas kopnąć w dupę, oszukać, zawieść, zdradzić,

okraść, pobić, wygadać tajemnice, ośmieszyć. 

Nie rozumiem tego wszystkiego, życie jest takie pełne sprzeczności.

Dochodzę też do wniosku, że historia chyba naprawdę lubi się powtarzać.

A może to po prostu ludzie się nie zmieniają? 

Może my tylko dopasowujemy się do sytuacji, a kiedy przychodzi co do czego

wychodzi na jaw nasze prawdziwe oblicze?

Jedni się do niego przyznają, drudzy nie.

Dziwne to wszystko, ale pozdrawiam serdecznie środkowym palcem

wszystkie " życzliwe osóbki " , którym mówi się coś w zaufaniu, 

bo uważa się je za dobrych kolegów, nawet przyjaciół, 

a ta umyślnie rozgaduje to ludziom, których chuj interesuje moje życie?

Bardzo kurwa miło.

A jeśli ktoś chce coś wiedzieć, doszłam niedawno do wniosku,

że podoba mi się w sumie pewien chłopak. 

Przecież się nie zakochałam, ani nie zrobiłam nic złego ( jakby w ogóle uczucia były czymś złym -.- )

Chciałabym sobie pobajerować, może by coś z tego wyszło, może nie.

Lata mi on koło dupy, bo mógłby w ogóle nie istnieć, no ale fajnie że jest.

No ale powiedzieć coś komuś, w zaufaniu, licząc na wsparcie, jakąś drobną pomoc,

życzliwość, rozmowę, a ta co robi?

" - NO siemaaa, ej wiecieee kto się teraz podoba truśceeee!?!?!!? "

No zajebiście kurwa. Dobrze, że to nie jest nic istotnego, ale gdyby tak

to była moja miłość życia, on się o tym dowiedział, pomyślał sobie, że latam z takimi informacjami

do wszystkich to byłoby raczej nieciekawie.

Zastanawia mnie jedno, a mianowicie to co nią wówczas kierowało? 

Powiedziała to, bo był to tak ogromny ciężar że musiała się podzielić tym z osobami, 

które mają wyjebane tak samo na nią jak i na mnie, czy może zazdrość?

Że nie daj boże jeszcze ja będę miała chłopaka?! O nie, ja nieszczęsna okrutna jak ja mogę.

Jak ja w ogóle mam prawo do jakiejkolwiek przyjemności z życia?!

Jestem taka beznadziejna, no jak ja tak mogę kurwa czynić!?

No ludzie serio? Wpadamy chyba w paranoję.

I tu nie chodzi tylko o mój przypadek, tylko o wiele innych osób,

ostatnio dużo dziwnych rzeczy spotkałam. 

Zrozumiałam też, że nie ważne gdzie, ale ważne z kim.

Miałam ostatnio najlepszy melanż w życiu na klatce w 7 osobowym składzie.

Co z tego, że nie było dja, foteli, loży, albo wielkiej chaty?

Byli ludzie, z którymi się cały czas śmiałam, mogłam wychillować chociaż na chwilę,

wszyscy byliśmy tacy szczęśliwi przez chwilę, korzystałam z życia.

Myślę, że nie był to wpływ używek, lecz towarzystwa, miałam w końcu wyjebane.

Żadna domówka, żaden klub nic nie zastapi mi tych najlepszych melanży na klatce

z najlepszą ekipą, kiedy tematy nam się nie kończą i się wciąż zajebiście bawimy.

To jedna z tych rzeczy, które będę wspominała po gimbazie najlepiej,

i pewnie za jakieś 20-30 lat też.

Kolejną rozkminę jaką chciałam wam przewinąć ( czemu to tak dresiarsko brzmi? :O )

to jest to, że mimo iż czasem jesteśmy tak słabi, że umieramy, wiemy że jest źle,

to chcemy wciąż do czegoś dążyć, a przynajmniej ja tak mam.

Codziennie dostaję kolejny gwóźdź do trumny, ale też chyba codziennie się nie poddaję,

przypominam sobie co jest dla mnie ważne mimo momentów słabości,

które z momentów potrafią się przerodzić nawet w kilkudniowe ciągi

jednak przypominam sobie, że przecież umiem być tą wesołą truśką,

że mam dla kogo póki co nią być, że przecież tyle rzeczy daje mi radość,

tyle do zobaczenia, tyle osób do poznania, tyle emocji i doznań do odkrycia.

Ja przede wszystkim chcę mieć ciekawe życie, w którym będę się czuła spełniona.

I boję się tylko, że nadejdzie taki dzień, w którym słabości pokonają marzenia, idee,

do których tak wciąż mi tęskno i że po prostu mi odpierdoli i sobie coś zrobię.

A muszę przyznać, że to jest cholernie w moim stylu.

Jestem strasznie popierdolona, potrafię być wrażliwa, kochająca, czuła i opiekuńcza,

ale potrafię też komuś zatruć życie, bawić się czyimiś uczuciami.

Potrafię być optymistką, która ma wciąż wyjebane, ale potrafię się zdołować każdą rzeczą.

Sama siebie nie rozumiem, może dlatego tak trudno mnie pokochać,

chociaż z drugiej strony... Gdy mam miłość, tą odwzajemnioną, jestem całkiem inna.

Jestem szczęśliwa w 100%. Nie wiem czy kiedyś jeszcze będę z kimś taka prawdziwa,

wesoła, nie będę niczego ukrywała, pewnie tak, a jeśli nie to fajnie, że mogłam coś takiego przeżyć,

bo nie ma co płakać że się coś utraciło, ważne że się coś przeżyło.

Chyba jestem taką optymistką, którą czasem zbyt silnie dopada rzeczywistość.

Przepraszam, za taką inną notkę,może faktycznie mam za wysoką samoocenę,

za dużo mówię o sobie, ale przecież nie robię tym nikomu krzywdy,

a znajomi wręcz zarzucają mi, że mam za dobre serce i źle przez to skończę...

Więc skąd te łzy, chęć wypicia na raz butelki wódki i pójscia spać? 

W każdym razie, jeśli ktoś to przeczytał, jeśli ktoś dotrwał do tego momentu,

wiedz, że jestem Ci ogromnie wdzięczna, teraz czuję, że moje słowa, nie idą na marne.