Witam ponownie.
Dawno nie pisałam, wielokrotnie się zabierałam za jakąś notkę,
ale odpuszczałam najpóźniej w połowie.
Musiałam chyba zrozumieć i poukładać kilka rzeczy.
Postanowiłam podzielić się ze światem kilkoma wnioskami z ostatniego czasu,
bo chociaż wciąż żyję w ciągłym stresie, niepewności muszę się wziąć w garść,
chociażby po to, żeby skończyć gimnazjum, wypierdolić jak najdalej z tej szkoły,
żeby zmienić towarzystwo, zmienić swoje życie.
Wiecie co? Przede wszystkim nie wolno przywiązywać zbytniej wagi do ludzi,
oni przychodzą i odchodzą, żebyśmy nie wiem co robili,
rzadko zdarza się tak, że ktoś jest przy nas całe życie,
warto oczywiście przyjaźnić się, kochać, poświęcać czas,
ale trzeba być też przygotowanym na to,
że prędzej czy później 99% z tych znajomości się rozpadnie,
chociaż na to chyba nigdy nie można być przygotowanym.
No i trzeba uważać na to co się komu mówi,
nawet własnemu chłopakowi nie powinno się mówić niektórych rzeczy,
bo potem jak zerwiecie pół miasta wie o rzeczach, o których wiedziały 2-3 najbliższe osoby,
rzeczy o których nie powinno się mówić, nawet myśleć,
rzeczy które nikomu nie powinny się przytrafić.
Jednak ludzie to kurwy.
Wiem teraz, że nie należy się poddawać depresji, wszelkim załamkom,
bo po bardzo krótkim czasie można się zagubić,
bo człowiek tak przyzwyczai się do smutku, zaakceptuje go,
że będzie go podświadomie potrzebował.
Powinno się też być pod niektórymi względami egoistą,
najpierw zająć się sobą, a dopiero potem innymi.
Nie robiłam tego nigdy, ale teraz pomału zaczynam,
wiadomo nie da się nic od razu, dlatego kiedy człowiek mówi ,
że planuje zmienić w sobie coś, nie oczekujcie, że z dnia na dzień
np. rzuci fajki, zacznie się uczyć itd,
bo ludzie to takie istoty, które do wszystkiego dochodzą małymi kroczkami.
Nie wiem na ile uda mi się to wszystko o czym teraz non-stop mówię,
ale chcę pozbyć się niektórych niefajnych nawyków,
które zaczęły mi utrudniać życie, dla własnego komfortu
i po to, żeby nie stracić ludzi,którzy są teraz przy mnie,
bo nie umiem żyć w świecie sama, zresztą dla świata byłaby to zbyt ogromna strata( xDDD ).
I jeszcze jedno: na świecie nie ma miejsca dla tych, którzy się poddali,
no chyba, że w psychiatryku, albo więzieniu przy odrobinie szczęścia,
inaczej człowiek ląduje pod mostem, albo kilka metrów pod ziemią,
a poddawać się nie wolno, trzeba udowadniać tym wszystkim kurwom,
że się jest lepszym niż oni wszyscy razem wzięci,
każdy chce być akceptowany i lubiany, ale życie nie opiera się na tym,
żeby lubili nas ludzie ogólnie, tylko żeby kochało nas niewielkie grono osób,
mimo to jacy jesteśmy i za to jacy jesteśmy,
bo to nieprawda, że kocha się za nic,
kochamy wtedy kiedy zalety drugiego człowieka przekładamy nad wady.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz