17. Dziś jesteśmy tymi ludźmi, przed którymi ostrzegali nas rodzice.

Witam, w końcu postanowiłam coś znowu napisać.

Dzisiaj w sumie kolejna porcja moich przemyśleń,  tylko teraz będą na jeden konkretny temat, 

aczkolwiek znając mnie i tak odbiegnę od tematu.

Ostatnio znalazłam taki cytat 

" Dziś jesteśmy tymi ludźmi, przed którymi ostrzegali nas rodzice "

i niestety cholernie się z nim zgadzam jakby nie patrzeć.

Nie mówię, że ja czy moje środowisko to banda kryminalistów,

ale każdy ma na sumieniu cholernie złe i dziwne rzeczy. 

Jak szłam do gimnazjum to mama mówiła, żebym uważała na imprezowiczów,

ćpunów, alkoholików, ruczaczy i maniury, ludzi którzy ciągle jarają,

maja wyjebane na szkołę, rodzinę, znajomych i wszystko dookoła,

okrutnych egoistów, ludzi ze skłonnościami do bycia psychopatami,

a teraz sama zaliczam się do niektórych z wymienionych.

Czy tego chciałam? Nie chciałam, ale nie chciałam też mieć nudnego życia.

Oczywiście nie twierdzę, że melanże są przepustką do cudownego życia,

ale dzięki nim można poznać ludzką naturę nieco lepiej,

zobaczyć różne niekiedy dziwne i czasem straszne rzeczy,

a przede wszystkim poznać siebie, swoje reakcje i postępowanie.

Przeżyć rzeczy, które niekoniecznie były dobre, ale to dzięki nim

człowiek jest teraz taki a nie inny.

Chyba, że ktoś kompletnie nie ma mózgu i żyje po to żeby pić, jarać i cpać,

ale jeśli ktoś idzie na imprezę z zamiarem potańczenia, pogadania i poznania nowych osób

nie ma w tym nic złego. A, że się napije trochę czy co tam lubi to nic złego.

Takie już nasze społeczeństwo, które jest cholernie łase na używki,

żądne wrażeń i lepszego świata niż ten, w którym żyjemy.

I często bywa tak, że człowiek próbuje różnych rzeczy,

a potem nawet nie zauważa kiedy staje się jak Ci wszyscy ludzie,

którzy mu nie pasowali, z czasem to staje się obojętne, albo zaczyna przeszkadzać.

Jeśli zaczyna się dostrzegać wady, to zaczyna się też izolować od pewnych rzeczy,

ale do tego trzeba dojrzeć, coś stracić, żeby uświadomić sobie co jest dobre, a co złe.

Tylko, że niestety pewne negatywne nawyki zostają na zawsze,

bo po pewnych przejściach, rzeczach, związkach, relacjach człowiek,

nie może być taki jak kiedyś.

W pewnym sensie osoba taka staje się wówczas złym człowiekiem,

na pewno nie takim jakim chciało się być kiedyś.

Są rzeczy, miejsca i ludzie, które zabijają w nas cząstkę człowieczeństwa,

nadzieję, miłość, wiarę w ludzi.

Ale jakby nie patrzeć zawsze się znajdzie ktoś gorszy i lepszy,

zawsze będzie ktoś kto ma mniej i więcej,

nie da się być lubianym przez wszystkich,

mieć wszystkich dóbr materialnych jakich się zapragnie,

więc trzeba się cieszyć tym co się ma

i starać się nie dać się złamać współużytkownikom tej planety,

 tak mi się przynajmniej wydaje ...